Onze fertiliteitsreis: deel 5

Dag lieverds. Een blogpost die misschien wat raar en laat komt, bijna 4 maanden na de geboorte van ons dochtertje Cilou (jaja, ik ben mama geworden!) maar ik merk dat er nog altijd veel mensen de weg naar mijn blog vinden om ons fertiliteitsverhaal te lezen en besef dat ik het verhaal eigenlijk nooit heb afgemaakt. Daarom, hier het vijfde – en laatste – deel van ons fertiliteitstraject. Met een héél happy ending.

9 – our lucky number?

Ondertussen waren we aanbeland aan ronde 9. De tweede poging in Jette, en volgens de dokter nu mét de juiste diagnose & dus met het juiste medicijn. Ik had er zelf eerlijk gezegd niet veel vertrouwen meer in en was al volledig gefocust op het opstarten van de IVF. Ik was ondertussen mentaal & fysiek op en had besloten na een negatieve test en de pick-up iets langer thuis te blijven van het werk om even te bekomen.

Het spuiten ging deze keer gelukkig wel vlot, op 17 september 2019 zette ik mijn eerste spuit en op 27 september had ik een eitje van 16,5 mm en een 3 lagig baarmoederslijmvlies van 8,5 mm! Een perfect bedje voor onze baby. Op 30 september ‘s middags kregen we onze tweede inseminatie.

Een kindje maken met 2, of nee 3. Of 4…

Normaal komt een zwangerschap tot stand tussen twee personen in laat ons zeggen, intiemere sferen. Bij ons was het eerder klinisch. Ik mocht opnieuw op de koude behandeltafel gaan liggen en een jonge verpleegster ging er voor zorgen dat de beste zaadcellen tot bij mijn eicel zouden geraken. Ze had meerdere pogingen nodig om de kathether in te brengen. Het deed pijn, echt wel pijn. De tranen sprongen me in de ogen. Waar. Zijn. Wij. Mee. Bezig? Is dit hoe we nu ons kindje moeten maken? Glenn streelde over mijn hand. Het meisje ging een andere verpleegster roepen. En die slaagde er wel in om de zaadcellen in te brengen, maar absoluut niet op een zachte of romantische manier.

Zo, nu weten jullie hoe Cilou is ontstaan. Ik met tranen in mijn ogen, Glenn die mijn hand toekneep om me te steunen en een brute verpleegster die wél er voor zorgde dat ik zwanger kon geraken van onze kleine meid. Ik denk dat er mooiere manieren zijn om een kind te verwekken, maar honestly, het is het eindresultaat dat telt, en dat is bij ons het mooiste ooit geworden.

De laatste keer wachten

Ik had weinig hoop dat deze laatste keer IUI zou slagen. Ik was er ondertussen heilig van overtuigd dat er meer mis was – want 8 eisprongen met perfect getimde gemeenschap en nog niet zwanger, dat klopte toch niet? De wachtweken waren weer zenuwslopend. Uiteindelijk testte ik 11 dagen na de inseminatie, ‘s avonds. Ik was die nacht ook wat ziek geworden dus ik was de hoop al helemaal verloren. Niemand wist dat ik ging testen, zelfs Glenn niet. Hij vertrok naar een quiz en zo kon ik eerst enkele uren huilen op mezelf.

Ik rende naar boven en met trillende vingers deed ik de test. En er verscheen een tweede streepje. Heel, heel heel licht. Maar toch – ik had nog nooit een streep gehad. En you know what they say, een streep is een streep… Op zondagochtend reden we naar Jette voor bloed te laten trekken. In de namiddag kreeg ik het mooiste telefoontje ooit – proficiat mevrouw, u bent zwanger. En de rest is geschiedenis, 9 maanden later werd ons perfecte dochtertje Cilou geboren. <3

Looking back, over my shoulder

Je ziet altijd iets pas helder nadat je het hebt meegemaakt. En dat is nu wel heel opvallend. Het fertiliteitstraject had een veel grotere impact op mij dan ik toen dacht. Ik had wel door dat het een effect had op mijn werk, relatie, geluksniveau, … maar ik had niet door dat ik naar niets anders kon kijken dan dat. Dat niemand ook maar iets goed kon zeggen. Dat ik (ongezond) jaloers was op anderen die wel zwanger waren. Dat ik heel negatief was geworden in mijn denken. De hormonen hadden meer met mij gedaan dan ik besefte. Met momenten schaam ik me hier nu echt voor, maar op dat punt was ik zo bang voor wat we nog gingen moeten meemaken en geloofde ik niet dat het snel goed zou komen. Veel mensen zeggen me nu ‘je was wel ongeduldig’. En misschien was dat wel zo, niet perse om zwanger te worden maar vooral om uit dat helse traject te zijn (ook al gaan die dingen natuurlijk meestal wel hand in hand). Elke dag is er één te veel in een fertiliteitstraject, maar dat begrijp je enkel als je het hebt meegemaakt. Het is het niet weten dat het zwaarste is. Het niet weten van hoe lang en hoe zwaar het nog zou worden voor al je doorzettingsvermogen en pijn beloond zou worden.

Geluk & verdriet

Vijf dagen voor ik positief testte belde een goede vriendin me op, schoorvoetend vertelde ze me dat ze zwanger was. En dat ze haar zo schuldig voelde. Ze was meteen zwanger geraakt, ik wist niet eens dat ze aan het proberen was. Uiteraard was ik blij voor haar, maar bovenal was ik jaloers. Nadien heb ik enorm gehuild in de auto. 5 dagen later testte ik zelf positief. We maakten samen onze zwangerschap door en onze dochters verschillen 10 dagen. Maar toen, vijf dagen eerder, was het enkel die onzekerheid dat er was – wanneer is het aan ons?

En nu?

We zijn nu bijna een jaar nadat ik positief testte. Ik heb een prachtige en gezonde dochter. Ik heb voor de eerste keer terug een menstruatie gehad. Voor mij even geen anticonceptie, ik heb genoeg hormonen in mijn lijf gehad de afgelopen jaren.

We krijgen vaak de vraag of we een tweede willen en of we dan opnieuw het traject zouden doen. Over beide vragen zijn we nog niet helemaal uit, maar wél weet ik dat ik eerst op natuurlijkere wijze mijn lichaam in balans zou willen brengen. Eerst wil ik zien of ik natuurlijk een cyclus krijg. Acupunctuur opnieuw starten, want ik geloof écht dat dit me geholpen heeft in het zwanger worden en blijven. Maar vooral wil ik voor altijd dankbaar zijn, voor het krijgen van onze prachtige dochter. Voor onze omgeving die er door dik en dun is geweest in dit verhaal. Voor het leer- en groeiproces dat ik heb doorgemaakt door dit traject.

Mijn drie ultieme tips

Voor alle mensen die nog in een traject zitten. Ik begrijp al je gevoelens. Ik begrijp je angst. Ik begrijp je woede. Ik begrijp je jaloezie. Ik wil je zeggen dat er licht aan het einde van de tunnel is. Ik wens je dat eindeloos hard toe. En ik eindig graag nog met mijn drie tips die ik meeneem uit dit traject, hopelijk heb je er iets aan:

  1. Stap niet te snel in een fertiliteitstraject. Wij werden er volledig onwetend ingesmeten, zonder te weten waar we aan begonnen. Doe eerst even wat research, misschien een second opinion, natuurlijkere behandelmethoden? Je moét niet meteen je lijf volstoppen met hormonen.
  2. Wacht niet te lang met naar een gespecialiseerd centrum te gaan. Wil je toch goed geholpen worden? Ga dan meteen naar een écht fertiliteitscentrum. De stap lijkt misschien groot maar daar wordt je meteen beter geholpen en ben je er misschien sneller vanaf dan in een klein lokaal ziekenhuis.
  3. Zorg voor jezelf en elkaar. Altijd. Zet jezelf tijdens dit proces altijd op nummer 1. Laat commentaren en oordelen van anderen achterwege. Enkel mensen die dit doormaken weten welke impact het op je heeft.

Met heel veel liefde,

Julie (& Cilou)

You may also like

Leave a Reply

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *