Een brief aan mijn ongeboren meid in Corona tijden

Exact vijf weken geleden schreef ik een brief aan mijn dochtertje naar aanleiding van de lockdown in België door het Corona-virus. Ondertussen zijn we enkele weken verder en voel ik de nood om terug in mijn pen te kruipen. Want vandaag overheerst alleen maar verdriet.

Heerlijk naiëf

Als je soms terugkijkt op het leven kan je denken ‘hoe naïef kon je zijn?’. Deze les in nederigheid heb ik de afgelopen jaren meermaals geleerd. Ik dacht dat ik snel ging zwanger worden, mis. Ik dacht dat ik door eindelijk een eisprong te hebben met clomid wel zwanger zou worden, mis. Kortom, had ik geweten dat ik zoveel zou moeten doorstaan om zwanger van jou te worden had ik eens goed gelachen, nee nee, niet bij ons.

Een roze kijk op de situatie

En ook deze keer vloog ik deze situatie positief aan. Iets met een roze bril, right? We gingen enkele weken in lockdown gaan, gezellig wat tijd doorbrengen met Glenn, Jax en jou. Ik werk ook wel eens graag van thuis en kan genieten van een lunch in de zon. En ohja, we hebben toch nog een hele to do-lijst in het huis die klaar moet zijn voor jij komt. Check en check, ik zie de positieve dingen. En ik zie ook het einde van de tunnel, mid mei gaan we van dit virus af zijn zeggen de specialisten. Perfect, net op tijd terug een normaal leven. Nog wat terrasjes met vriendinnen, met je oma nog eens naar de Kinderplaneet en nog eens genieten van een avondje uit eten met twee.

Een koude douche

Vanaf 4 mei zouden we beginnen aan de exit-strategie, en wat was ik benieuwd naar wat we terug wél zouden mogen. Ik hoopte vooral op één ding, terug wat sociaal contact. Al is het in de tuin met social distancing. Al is het met twee personen buiten je gezin. Gewoon mijn groeiende buik tonen, laten voelen hoe hard je stampt, je babykamertje en kinderwagen trots showen… En ook de gewone dingen, zoals eens lekker keuvelen in de tuin met een (virgin) mojito, een potje Kubben of een gezellige bbq keek ik echt naar uit. Ik ben tenslotte dan ook een echt ‘mensen’-persoon.

Er gingen verschillende geruchten, afspreken met maximum 10 mensen in het weekend en altijd dezelfde. Afspreken met twee andere mensen. In elk geval, we gingen terug andere mensen mogen zien, right?! De douche gisteren was koud. Tot 18 mei geen enkele versoepeling in sociaal contact. En na 18 mei? Can’t promise anything. Wow, die kwam binnen. Zijn het de hormonen? Is het het besef dat mijn hele zwangerschap en kraamperiode er dan toch anders gaan uitzien?

Ben ik egoïstisch? Of mag mijn verdriet er zijn?

Want ondertussen sijpelt het langzaam binnen, nee ik zal geen babyshower meer hebben met mijn vriendinnen in real life (en het gaat mij zelfs niet om die babyshower, het gaat om mijn vriendinnen ZIEN), nee ik zal waarschijnlijk mijn collega’s niet meer zien voor mijn zwangerschapsverlof, nee ik ga niet nog een laatste keer naar de zee kunnen voor jij komt. Deze corona-maatregelen treffen iedereen, en deze ‘kleine geneugten’ zijn soms zelfs egoïstisch te noemen. Terwijl mensen vechten voor hun zaak, vechten voor eten op de plank of vechten voor hun leven lijken deze dingen futiliteiten. En de meeste dagen hou ik mezelf dit ook voor. Maar soms wordt het optimisme vermoeiend, en vandaag is zo een dag.

Want deze zwangerschap, deze dagen, komen nooit terug. Je kan een eerste zwangerschap niet opnieuw beleven. Je kan de klok niet terugdraaien en vriendelijk vragen ‘kunnen we nog eens?’.

Mijn grootste angst

In mijn vorige post zei ik al dat ik zelfs niet aan het idee kan denken dat ik van jou moet bevallen met een mondmasker op, van grootouders die je niet mogen vastpakken en vriendinnen die via Zoom eens naar je zwaaien… Toch klinkt dit scenario almaar waarschijnlijker.

Daar komt nog eens bij dat je momenteel in stuit ligt. Een keizersnede is momenteel het minst van mijn zorgen, zolang jij maar veilig bent. Tot ze dan nog eens zeggen dat, door de Corona-regels, je papa mogelijk niet eens mee in het operatiekwartier mag. Wacht, wacht. Neem mij alles af, en ik sta wel terug recht. Maar jou ontmoeten zonder je papa bij? Ik kan het zelfs niet typen zonder dat de tranen over mijn wangen lopen. Dus ik hoop zo, dat juni toch nog beter wordt dan ik momenteel verwacht. Dat jij gewoon nog even veilig in mijn buik blijft. En ik je toch in een ietwat normalere wereld kan verwelkomen…

Littekens op mijn hart

Het fertiliteitstraject dat we doorlopen hebben zal voor altijd een litteken op mijn hart zijn. Maar ook deze periode zal ik nooit vergeten, en zal zijn sporen nalaten. Hoe diep het litteken zal zijn zal van de komende weken afhangen. En daar knelt het schoentje net weer, het is weer een onzekerheid die ik er moet bijnemen. Iets waar ik het heel moeilijk mee heb. Ik kan niet tegen geen controle hebben, en laat dat net het key word zijn van de afgelopen jaren.

Dan maar twee roze brillen op elkaar?

Het enige wat ik dus kan doen is proberen de zaken positief te bekijken. Zo ga ik vandaag de proefdrukken voor je kaartje halen, eten we deze avond frietjes en is het dit weekend ‘baby strijk’-tijd. Allemaal leuke dingen. Maar eerlijk, vandaag voel ik me gewoon kut. En dat is ook helemaal OK.

Ik sluit graag af met een quote die me helpt wanneer ik het moeilijk heb. It’s always darkest before the dawn. En the dawn, dat ben jij lieve meid. Jij gaat me al deze zorgen doen vergeten. Jij gaat me doen inzien dat alles onbelangrijk is ten opzichte van jouw komst. Iets dat ik diep vanbinnen wel weet, maar mijn hart me héél overtuigend gaat vertellen eenmaal je in mijn armen ligt.

Mama ziet je nu al zo graag.

Julie

You may also like

Leave a Reply

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *