Onze fertiliteitsreis: deel 4

Dag lieverds. Al een hele tijd geleden dat ik een update heb gedaan over ons fertiliteitstraject. En als ik dacht dat de voorgaande maanden al een hele rollercoaster waren geweest, heb ik nu ontdekt dat het nog feller kan. Ik neem jullie verder mee op onze dolle achtbaan rit in de wereld van fertiliteit.

Hier mevrouw, de pil

De laatste keer dat ik jullie schreef wisten we nog niet of ik cysten ging hebben na de laatste ronde Clomid of niet. Toen ik echter mijn regels kreeg was ik hoopvol dat de cysten hierdoor ook weg waren. Toen tijdens de echo echter bleek dat er toch cysten waren werd het me allemaal te veel. Wat heb ik verdriet gehad die dag. Ik moest dus een maand aan de pil in de hoop dat mijn cysten dan verdwenen waren. Blijkbaar waren deze cysten ook ontstaan doordat ik zo lang Clomid had genomen. Wat had ik dus spijt dat ik die 7de ronde Clomid nog had gedaan.

Veel mensen zeggen dat je het “eens moet loslaten” en het dan wel zal komen. Maar niets is minder waar, die maand ‘verplichte pauze’ was echt hel voor mij. Jep, nog erger dan de wachtweken. Want ik had geen hoop en was een jaar na het stoppen met de pil térug aan de pil. Dit was een bittere pil (haha) om te slikken. Bovendien had ik zo een schrik dat de cysten na een maand nog niet weg zouden zijn. Ze hadden in Mechelen namelijk gezegd dat die kans bestond.

Hé ho, let’s go!

Ik heb die maand dus ook geprobeerd om ‘even alles los te laten’. Ik nam geen voedingssupplementen meer, dronk alcohol en at waar ik zin in had. Na de drie weken pil duurde het ook meer dan een week voor mijn regels doorkwamen, waardoor ik nog meer begon te stressen. Gelukkig bleken mijn cysten weg te zijn en mocht ik dus (eindelijk!) starten met onze eerste ronde spuitjes.

Nog meer mm’s please!

Vol goede moed begonnen we eraan, en eigenlijk viel het prikken met Puregon echt wel mee. De vloeistof brandde een beetje maar verder ging het redelijk vlot. Helaas ging ook het spuiten niet zoals we verwacht hadden, en heb ik in totaal drie (!) weken moeten spuiten. Eerst wilde mijn eitje maar niet groeien, dus hebben ze mijn dosis opgehoogd, en nadien was mijn baarmoederslijmvlies ook veel te dun. Toen mijn eitje eindelijk 17 mm was, was mijn baarmoederslijmvlies 4,4 mm dik. Eigenlijk heb je pas kans vanaf 7 mm en is vanaf 9 mm echt optimaal. Ook hier was ik het hart van in, want ik wist dat met een baarmoederslijmvlies van 4,4 mm de poging eigenlijk al verloren was.

Gelukkig zat er nog lang geen hormoonpiek aan te komen en dus, nadat ik zelf hierop had aangedrongen, ben ik 4 mg Progynova per dag beginnen nemen om mijn baarmoederslijmvlies aan te dikken. 4 dagen later had dit een mooie 7,7 mm en mocht ik de Pregynl-spuit zetten!

‘Ik voel me een kijkdoos’

De dag van de inseminatie waren we allebei hoopvol. We gebruikten een nieuwe manier van medicijnen, een nieuwe manier van bevruchting en Glenn zijn staal was blijkbaar super. De arts die de inseminatie uitvoerde was erg vriendelijk. Er was ook een arts in opleiding bij, een jongen van een jaar of 22, en dit vond ik voor mijn eerste keer wel erg lastig. Je voelt je al niet bepaald gemakkelijk met je benen wijd open…

And now the waiting begins…

De wachtweken kwam ik redelijk goed door. We hadden gelukkig ook een weekje verlof, waardoor we veel fijne dingen konden doen. Ik voelde echter dat alle hormonen echt vat op me begonnen te krijgen. En op dag 10 na de inseminatie werd dit echt erg. Ik was enorm angstig en had hartkloppingen over heel mijn lichaam (precies of er te veel bloed onder mijn vel zat). Ik zei tegen Glenn dat ik echt het gevoel had dat er iemand anders in mijn lichaam zat.

De hoeveelheid progesteron die ik binnenkreeg (3x Utrogestan/dag + 4mg Progynova/dag) was dan ook erg hoog, en ook de weken ervoor was ik volgepropt met hormonen. Ik belde naar Jette en de vrouw gaf me aan dat ik de dag erna al bloed mocht laten trekken als ik me er zo slecht door voelde. Wat was ik hier dankbaar voor. Ik kan met mijn hand op het hart zeggen dat ik mij echt niet nog drie keer zo wil voelen, dan stop ik er echt mee.

Witter dan wit

Ik voelde echter al aan mijn lichaam dat ik niet zwanger was. Omdat ik ook niet wil wenen aan de telefoon wanneer ze bellen met de uitslag test ik altijd op voorhand, en deze was negatief. Natuurlijk blijf je wel wat hoop houden, want je bent nog maar 11 dpo, maar ook mijn bloed bleek negatief te zijn. Meestal valt deze teleurstelling voor mij wel mee omdat ik mij meteen focus op de volgende ronde. Maar ook hier moest ik weer geduld hebben. Normaal krijg je je regels 2 à 3 dagen na het stoppen van Utrogestan, bij mij duurde het uiteindelijk 6 dagen. Ook deze dagen duren zo lang, en bovendien had ik ook schrik dat de cysten misschien terug waren.

FH-watte?

In tussentijd waren we ook nog eens langs Jette geweest, eigenlijk om de overstap naar IVF te bespreken. Toen we echter binnenkwamen overviel de dokter ons. Ze hadden de vorige keer al ontdekt dat PCOS een foute diagnose was, want mijn AMH-waarde bleek normaal te zijn (de AMH-waarde geeft je eicelreserve aan, bij vrouwen met PCOS is deze waarde erg hoog). Maar nu wist hij wat er dan wel mis met mij was, FHA. Functionele hypothalame amenerroe. Het komt er op neer dat je hypofyse te weinig hormonen aanmaakt, waarschijnlijk door overmatig sporten, te gezond eten en/of stress. Ze zagen namelijk dat na de pil mijn LH-waarde enorm laag was. Daardoor had ik ook zo lang Puregon moeten spuiten, dit bevatte namelijk enkel FSH en geen LH.

Persoonlijk geloof ik niet helemaal in deze diagnose. Ten eerste werd deze lage LH-waarde hiervoor nog nooit vastgesteld in mijn bloed. Ten tweede eet ik niet te gezond (en zeker niet in de maand augustus :-)) of sport ik niet te veel (ja, meer dan de gemiddelde vrouw, maar niet overmatig en ook niet intensief want ik had dit al aangepast sinds ik in het fertiliteitstraject zit). Stress lijkt dan eventueel nog een verklaring maar voor dit traject had ik niet bepaald veel stress (of toch niet bewust) en alle vrouwen in dit traject hebben veel stress en zouden dan allemaal FHA moeten hebben. 🙂

En wat nu?

De dokter wist ook niet hoe ik het dan exact kon oplossen… Er is over FHA erg weinig bekend. (ter info, wanneer een hormoonstoornis wordt vastgesteld is PCOS in 70% van de gevallen de diagnose, FHA 10%). Het feit dat ze ook niet weten hoe ik het ‘natuurlijk’ kan genezen irriteert me enorm. Daarnaast gaf mijn huisdokter ook aan dat ‘functionele’ vaak betekent dat ze eigenlijk niet goed weten waar het probleem vandaan komt…

Mijn leven omgooien (weer…)

Ik probeer dus nu echt gewoon te eten waar ik zin in heb, en sport nog wel maar doe enkel nog pilates. Daarnaast probeer ik zoveel mogelijk stress te vermijden. Zo heb ik Glenn gevraagd om meer in het huishouden te doen en zeg ik zaken waar ik geen zin in heb gewoon af. Ik heb mijn leven het afgelopen jaar al zoveel verandert op basis van de adviezen van de specialisten en ik word er gek van dat het mij nog altijd niets heeft opgeleverd.

7,8,9,…

Ondertussen zijn we dus begonnen met ronde 9 (Wow, nooit gedacht dat er een ronde 9 ging zijn…). Deze keer spuit ik Menopur, dat FHA en LH-hormoon bevat. De dokter heeft er goede hoop op dat ik met dit medicijn sneller en beter zou reageren, fingers crossed dus. 9 is mijn geluksgetal dus hopelijk mag het ons ook eindelijk geluk brengen.

De grote stap

Ronde 10 gaat voor ons tenslotte de grote stap brengen, IVF. Ik ben lichaamelijk en emotioneel compleet uitgeput en zie nog een ronde IUI niet zitten (sowieso wou de dokter na 3 rondes IUI overstappen). Ten eerste, ik moet al spuiten en Utrogestan opsteken, dus ik heb al veel ‘impact’. Ten tweede, ik heb er al 9 rondes opzitten dan en maak me écht zorgen dat er niet nog meer mis is. Ten derde, de slaagkansen met IUI zijn echt niet zoveel hoger dan ‘natuurlijke gemeenschap’ en zeker niet wanneer het staal van de man erg goed is, wat bij ons het geval is. Sommige dokters geven zelfs aan dat de toegevoegde waarde dan inderdaad erg klein is.

We hebben dus groen licht gekregen om in ronde 10 te starten met IVF. Nooit gedacht dat we hier zouden eindigen… Hopelijk gaat het niet nodig zijn en is ronde 9 gewoon onze geluksronde, maar ik ben heel voorzichtig geworden in het hopen…

Is er een onderwerp rond onvruchtbaarheid waar je graag meer over weet? Of wil je graag wat meer uitleg over één aspect? Stuur me gewoon een berichtje, ik praat er graag met je over. (Kanttekening: Ik deel niet alle zaken uit ons verhaal. Sommige dingen hou ik liever voor ons als koppel, ik deel dus enkel hetgeen waarbij we ons allebei comfortabel voelen)

Dikke kus,

Julie

You may also like

6 comments

  1. Dag Julie & Glenn

    Ik ben ervan overtuigd dat jullie mama en papa gaan worden. Probeer in die ellenlange wachttijd te blijven genieten van het leven, van je familie en vrienden en uiteraard van elkaar.

    Britt (ook gediagnosticeerd met PCOS – actieve kinderwens – ronde 3 van het natuurlijk zwanger proberen te worden)

  2. Dag Julie, Wat een heftige rollercoaster…
    Wij zijn bijna een jaar ‘in behandeling’ en helaas heeft IUI hier ook niet tot een vruchtbaar resultaat geleid. Buiten een kleine cyste was er geen enkel medisch probleem volgens de onderzoeken. In het begin heb je onwezenlijk veel hoop, maar keer op keer incasseer je (met een reservelading goede moed) de teleurstelling. Zeker als na 3 behandelingen verneemt de cyste snel groeit en deze na een operatie na enkele maanden zich opnieuw in je eileider nestelt … Het moet daar goed vertoeven zijn ..
    Veel vrouwen dragen deze ‘last’ (hoofdzakelijk) alleen omdat je niet zomaar in je omgeving iemand met ervaring kent met wie je deze ervaring kan/wil delen en ook je partner ervaart dit traject op een heel andere manier. Let wel op dat je jezelf niet te veel ontzegt. Sociale contacten blijven erg belangrijk en probeer (ik weet dat het moeilijk is) alle plezier met open armen te ontvangen en tegemoet te lopen.
    Hier zit er eentje aan het einde van haar burnout en aan de vooravond van next level, IVF. Mocht je iemand kennen die haar ervaringen hierover kan delen, hoor ik het graag. 🙂
    Voor wat het waard is, kan ik je nog als tip orthomoleculaire geneeskunde meegeven. Zoek een arts in de buurt die je hierin kan ondersteunen. Maar net als alle therapieën heeft ook dit tijd nodig om je lichaam zichzelf te laten herstellen.
    Sterkte dappere Julie én alle andere vrouwen die zich op deze intense reis bevinden!

    1. Hey, dankje voor je berichtje. Wat jammer dat iui bij jullie ook niet heeft geholpen. En oh die cysten ik haat ze :(. Ai, een burnout niet fijn… Hopelijk voel je je nu wat beter? Ik hoop dat IVF jullie meer geluk brengt. Er zijn wel heel wat groepen waar je in terecht kan, je bent zeker welkom om me een mail te sturen of een berichtje op instagram, dan help ik je graag verder. Dikke kus, Julie

  3. Ik vind het echt heel erg moedig dat je dit deelt. Uit je posts tot nu toe blijkt echt hoe graag jullie dit willen en hoe lang en uitputtend dit traject is… Ik hoop echt dat ronde 9 jullie inderdaad geluk mag brengen! Ik hoop echt met je mee!! Fingers crossed en ik brand in elk geval een kaarsje voor je!

Leave a Reply

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *