Onze PCOS reis: deel 2

Ik deelde al eerder mijn eerste maanden na de diagnose van PCOS. Nu is het tijd voor deel 2. Ook dit deel is een verhaal dat ups en downs kent.

De hoogste dosis

Na ronde 3 werd ik doorverwezen naar een andere gynaecologe die meer ervaring had met fertiliteit. Ze besloten me in deze ronde de hoogste dosis Clomid te laten nemen, 150 mg. Oh, wat had ik stress dat er wéér niets zou zijn. Je zou zo graag zelf een echo kunnen nemen om te weten of er toch maar iéts groeit. Drie dagen voor mijn afspraak merkte ik echter enkele zaken aan mijn lichaam die op een naderende eisprong leken. Ik besloot dus toch maar even te bellen en mocht 20 minuten later al langskomen! En mijn gevoel was juist, ik had een naderende eisprong, maar niet van één maar van twee eitjes. De dosis werkte dus ‘te goed’.

Een tweeling?!

De gynaecologe gaf aan dat de keuze aan ons was maar dat zij het afraadde, een tweeling zwangerschap brengt altijd grotere risico’s met zich mee. Lag ik daar, had ik eindelijk goed gereageerd en was het wéér niet goed. Ik vond de reactie in het ziekenhuis toen redelijk gevoelloos, en dat deed pijn want het resultaat was weer eens wat je niet wilt.

Aan de telefoon besloten Glenn en ik om het niet te doen, maar we gingen het ’s avonds nog rustig bespreken. Na advies van mijn (schoon)ouders, die allen absoluut vonden dat we er gewoon voor moesten gaan, besloten wij ook na een lang gesprek dat we het gewoon zouden proberen. Wéér een maand ‘verliezen’ zag ik echt niet zitten, en mocht het een tweeling zijn zou dat betekenen dat we dit zware traject (hopelijk) nooit meer zouden moeten doen. Bovendien was de kans op een tweeling slechts 5%. Natuurlijk hadden we er deze keer écht goede moed in!

Een dikke vette negatief

Maar ook ronde 4 leverde niets op. Elke keer kreeg ik al wat bruinverlies enkele dagen op voorhand en stopte dit dan weer voor enkele dagen. Daardoor kreeg ik dan toch terug wat hoop (was het innestelingsbloed???) maar elke keer gaven mijn zwangerschapstesten een dikke vette negatief aan. Deze wachtweken, en de onzekerheid van wel of niet zwanger zijn, zijn écht slopend. Langs de ene kant wil je er in geloven, maar langs de andere kant wil je je er ook op voorbereiden dat het (weer) niet gelukt kan zijn.

19 pillen per dag

Naast de Clomid, Pregnyl en voedingssupplementen moest ik vanaf ronde 2 ook Progynova slikken. Dit is een hormoon dat je baarmoederslijmvlies aandikt en ook de innesteling bevordert. Op de dagen dat ik Clomid moest nemen zat ik op mijn hoogste aan 19 pillen per dag…. Gelukkig vielen de bijwerkingen bij mij nog wel mee, maar toch had ik regelmatig last van opvliegers, een down gevoel, misselijkheid, pijnlijke borsten en gewichtstoename. Bovendien doet de Pregnyl je altijd zwanger voelen, dus je kan je lichaam ook echt niet vertrouwen.

100 150 100 150 100

In ronde 5 besloten we de dosis iets te verminderen om 2 rijpe eitjes te vermijden. Afwisselend moest ik dus 100 150 100 150 100 mg nemen. Na 8 dagen ging ik terug, omdat ik vorige keer zo snel reageerde, en zat er één mooi gerijpt eitje. Ook mijn baarmoederslijmvlies zag er goed uit! In mijn ogen is dit het teken dat de acupunctuur en voedingssupplementen echt wel werken. Maar ook ronde 5 bracht geen goed nieuws, deze keer was ik op vakantie toen mijn regels me weer voor de gek hielden en eerst licht kwamen piepen voor ze weer voor 5 dagen verdwenen. Mijn hoop piekte dan weer en dan opeens kwamen ze weer door…

De laatste poging

In La Palma begon ik aan onze zesde, en normaal laaste, poging met Clomid. Wat heb ik daar gestresst! Niet enkel was het onze laatste poging en ging ik waarschijnlijk nadien moeten starten met inspuitingen en inseminatie (en ik ben als de dood voor naalden…). Daarnaast had ik ook schrik dat ik na deze vakantie weer geen eitje zou hebben. Ik had op vakantie echt té veel tijd om na te denken en maakte mezelf daar dan ook helemaal gek. Hoewel het een heerlijke vakantie was kwam ik meer gespannen terug… Het besef dat dit verhaal je ook nergens loslaat maakte het ook wel zwaar. Je wil zo graag dat je het (even) van je af kan zetten maar dat is een mission impossible. Je staat er mee op en gaat er mee slapen…

Een eigen eisprong!

Meteen na terugkomst ging ik naar het ziekenhuis en bleek het dat ik zélf een eisprong had gemaakt. Ik had dus geen Pregnyl nodig gehad, mijn lichaam was sterk genoeg op zichzelf geweest! Wat was ik trots en blij. Mijn acapuncturiste zei dat ik gewoon eens moest zien of mijn lichaam ondertussen sterk genoeg was, en dit resultaat bewijsde dat! Gelukkig had ik de tekenen herkend en hadden we onze ‘voorzorgen’ genomen. 🙂 Doordat er op deze ronde minder druk had gezeten ging déze hem misschien zijn?

De stap naar Jette

Ik had wel al in het ziekenhuis gevraagd wat de volgende stap was indien deze laatste poging niet zou lukken. Opeens zei de gynaecologe dat inseminatie (iui) te veel papierwerk was (?!) en ik ook altijd nog eerst spuiten kon proberen. Ik viel volledig uit de lucht, ze hadden altijd gesproken over wisselen naar iui na 6 mislukte Clomid pogingen en stiekem had ik hier wel mijn hoop op gezet omdat de slaagkansen toch net iets hoger liggen. Ze nemen dan namelijk de allerbeste zaadcellen en brengen deze rechtstreeks in je baarmoeder in.

De gynaecologe zei echter doodleuk dat ik 9 september (het was toen 9 mei) nog maar eens moest terugkomen en ik in tussentijd maar wat verder moest doen met Clomid. Ik ben tranen met tuiten beginnen wenen op het werk, hoe kon een arts zo ongevoelig zijn terwijl zij goed genoeg weten hoe zwaar dit proces is? Voor mij was de maat vol, ik wou wisselen naar de fetiliteitskliniek in Jette. In dit ziekenhuis gingen ze mij toch alleen maar aan het lijntje houden, dat had ik namelijk al van meerdere mensen gehoord.

de volgende stap, IVF?

Op 4 juni hadden we onze eerste afspraak in Jette. De dokter nam ons verhaal meteen serieus en gaf zelf aan dat na 6 pogingen Clomid de kans op zwangerschap héél héél klein is. Hij zag dus de noodzaak om over te stappen op iui of ivf, afhankelijk van de resultaten van Glenn en mij. Verbouwereerd verlieten we het ziekenhuis. Nooit hadden we gedacht dat we ivf zouden moeten overwegen en opeens is het zo dichtbij… De schrik dat we misschien nooit kinderen zouden krijgen besloop me opeens. Ik wéét dat er nog veel opties zijn maar ivf lijkt al ‘de laatste kans’…

Weer een stap terug…

Stiekem bleef ik echter hopen, ik had ondertussen, 14 dagen na mijn eisprong, nog altijd mijn regels niet en ik had ook nog geen bruinverlies gehad. Misschien was ik wel gewoon zwanger en moesten we de zware weg die ons nog te wachten stond niet bewandelen? Maar de dag erna bevestigde zowel de zwangerschapstest als de bloedanalyse dat ik wéér niet zwanger was. Na nog eens vier dagen besloot mijn gynaecologe dat ik waarschijnlijk geen regels meer zou krijgen doordat ik deze keer geen Pregnyl-spuit heb gehad. Deze geeft namelijk extra hormonen vrij en doordat ik deze nu niet in mijn lichaam heb is mijn hormoonhuishouding weer in de war en komen mijn regels er dus niet door…

Momenteel zit ik opnieuw aan de Duphaston (wat hààààt ik duphaston) en moet ik dus wachten op mijn regels. Waar ik eerst zo blij was dat ik zelf een eisprong had gedaan heb ik het gevoel dat ik nu weer een stap terug heb gedaan want in plaats van 1 Pregnyl spuit met hormonen moet ik nu 10 dagen hormonen nemen…

2 juli staat onze volgende afspraak in Jette gepland. Nog 2,5 week van nu. Dat lijkt niet lang, maar wanneer je in dit verhaal zit, is élke dag er één te veel.

Is er een onderwerp rond onvruchtbaarheid waar je graag meer over weet? Of wil je graag wat meer uitleg over één aspect? Stuur me een berichtje en ik bespreek het graag in een volgende blog! (Kanttekening: Ik deel niet alle zaken uit ons verhaal. Sommige dingen hou ik liever voor ons als koppel, ik deel dus enkel hetgeen waarbij we ons allebei comfortabel voelen)

Dikke knuffel,

Julie

You may also like

Leave a Reply

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *